Όλοι μας, σε κάποια στιγμή της πορείας μας, έχουμε νιώσει εκείνο το αόρατο βάρος να μας κρατάει καρφωμένους στο έδαφος. Στεκόμαστε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι και, ενώ ξέρουμε κατά βάθος ποια κατεύθυνση θέλουμε να ακολουθήσουμε, κάτι μας παραλύει. Είναι η ανθρώπινη φύση να αναζητά την ασφάλεια και τη σιγουριά του γνώριμου. Όμως, συχνά αυτή η βαθιά ριζωμένη ανάγκη για προστασία μετατρέπεται σε ένα αόρατο κλουβί που χτίζουμε εμείς οι ίδιοι γύρω από τον εαυτό μας. Το όνομα αυτού του κλουβιού; Φόβος.
Ο φόβος δεν είναι πάντα ένας εχθρός που μας επιτίθεται κατά μέτωπο. Τις περισσότερες φορές, είναι μια αθόρυβη φωνή που μας ψιθυρίζει να μείνουμε εκεί που είμαστε. Μας πείθει ότι το βουνό που ονειρευόμαστε να ανέβουμε είναι πολύ απότομο, ότι ο καιρός είναι κακός ή ότι δεν έχουμε τα σωστά εφόδια για το ταξίδι.
Ο φαύλος κύκλος του γνώριμου
Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Γιατί μένουμε σε καταστάσεις που δεν μας γεμίζουν; Η απάντηση κρύβεται ακριβώς στη σχέση που έχουμε αναπτύξει με τον φόβο του άγνωστου. Το μυαλό μας έχει εκπαιδευτεί να προτιμά μια προβλέψιμη, έστω και δυσάρεστη κατάσταση, από το να ρισκάρει να βρεθεί σε αχαρτογράφητα νερά. Κάπως έτσι, το "αιώνιο ποτάμι" της ζωής μας αρχίζει να λιμνάζει. Φοβόμαστε την αποτυχία, φοβόμαστε την κριτική των άλλων, φοβόμαστε την απόρριψη, ή ακόμα – όσο παράδοξο κι αν ακούγεται – φοβόμαστε την ίδια μας την επιτυχία.
Εγκλωβιζόμαστε σε έναν κύκλο, επιλέγοντας τον δρόμο της διαφυγής αντί για τον δρόμο της αντιμετώπισης. Όμως, όπως και με τους εσωτερικούς μας ανεμόμυλους, αυτά που φαντάζουν ως ανίκητοι γίγαντες στο μυαλό μας, συχνά δεν είναι τίποτα παραπάνω από δικές μας ψευδαισθήσεις.
Παίρνοντας το τιμόνι στα χέρια μας
Αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, θα δούμε πως πολλές από τις περιοριστικές πεποιθήσεις που κουβαλάμε δεν είναι καν δικές μας. Τις έχουμε απορροφήσει από το περιβάλλον μας. Όμως, οι εμπειρίες ζωής που συλλέγουμε, όσο σκληρές κι αν είναι κάποιες φορές, έχουν σκοπό να μας διαμορφώσουν, όχι να μας καταστρέψουν.
Η πραγματική ελευθερία έρχεται τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι το τιμόνι βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά μας χέρια. Κάθε μέρα καλούμαστε να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις ζωής. Θα αφήσουμε τον φόβο να υπαγορεύει τις κινήσεις μας και να μας κρατά θεατές της δικής μας ιστορίας; Ή θα τον χρησιμοποιήσουμε ως πυξίδα που μας δείχνει ποιο ακριβώς εμπόδιο πρέπει να ξεπεράσουμε για να βγούμε στο φως;
Το να αποδεχτείς τον φόβο σου δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι το πρώτο και ίσως το πιο γενναίο βήμα προς τα εμπρός. Ένας πολεμιστής δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, αλλά αυτός που, παρά τον φόβο του, συνεχίζει να προχωρά.
Το πρώτο βήμα προς την κορυφή
Η διαδρομή προς την κορυφή του δικού σου βουνού είναι μοναχική και απαιτεί μια συνεχή, εσωτερική προσωπική εξέλιξη. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος, ούτε απολύτως έτοιμος για να ξεκινήσεις. Χρειάζεται απλώς να κάνεις το πρώτο βήμα.
Αν νιώθεις ότι χρειάζεσαι έναν "πιστό συνοδοιπόρο" σε αυτό το ταξίδι ανακάλυψης και αφύπνισης, ένα βαθύ και ειλικρινές βιβλίο αυτοβελτίωσης μπορεί να σου προσφέρει την οπτική που σου λείπει. Μέσα από τις σελίδες του έργου «Το βουνό που όλοι μας ανεβαίνουμε» του Νίκου Ιωακειμίδη, θα βρεις τον χώρο να δεις κατάματα τους δικούς σου γίγαντες, να αναγνωρίσεις τα μοτίβα που σε κρατούν πίσω και να ανακαλύψεις την εσωτερική δύναμη για να φτάσεις εκεί που πραγματικά σου αξίζει.
Διάβασε περισσότερα για το βιβλίο «Το βουνό που όλοι μας ανεβαίνουμε» πατώντας εδώ!
Αυτο ειναι το βουνό που όλοι μας ανεβαίνουμε.